Niemiecki okręt podwodny U-672 z czasów II wojny światowej znaleziony u wybrzeża Devonu 82 lata po zatonięciu
Opublikowano:
W skrócie
Nurkowie zidentyfikowali wrak niemieckiego okrętu podwodnego U-672, który zatonął w Kanale La Manche 18 lipca 1944 roku, leżący mniej więcej 20 mil od Salcombe, Devon. Niemiecki historyk U-bootów mówi, że błąd w dokumentach z czasów wojny umieścił miejsce zatopienia około 46 mil od jego rzeczywistego położenia, co wyjaśnia, dlaczego wrak pozostał nieodnaleziony przez 82 lata.
Ta wersja jest tłumaczeniem maszynowym oryginału (English). Przeczytaj oryginał
Zespół brytyjskich nurków potwierdził tożsamość niemieckiego okrętu podwodnego typu VIIC U-672 spoczywającego na dnie morskim około 20 mil (32 km) od Salcombe, Devon, na głębokości około 70 metrów (230 stóp). Statek zatonął 18 lipca 1944 roku po ataku brytyjskim podczas drugiej wojny światowej, a jego dokładne położenie pozostawało niezarejestrowane przez 82 lata.
Jak zidentyfikowano wrak
Wrak po raz pierwszy zauważono w sierpniu 2026 roku przez zespół nurkowania głębokowodennego z siedzibą w Portland. Grupa nurków z Plymouth Gasperados, kierowana przez Doma Robinsona, 55 lat, następnie zeszła na miejsce, aby potwierdzić, co to jest. Przed nurkowaniem uważano, że wrak to zatopiony żaglowiec z czasów Pierwszej wojny światowej.
Zespół Robinsona zidentyfikował charakterystyczne cechy, w tym system sznorekla i kształt kopuły, które wskazywały na U-boota typu VIIC, a nie na starszy wrak żaglowca. Niemiecki historyk U-bootów Axel Niestlé, który wspomógł zespół, następnie połączył znalezisko z U-672.
Błąd biurowy będący przyczyną dziesięcioleci zamieszania
Według Niestlé, rejestrowane w dokumentach z czasów wojny miejsce utraty okrętu podwodnego było około 46 mil (74 km) od miejsca, w którym faktycznie zatonął. Przypisał rozróżnienie «błędowi biurowemu w dokumentach», co oznaczało, że wcześniejsze poszukiwania U-672, w tym wcześniejsze próby samego zespołu Robinsona, przeprowadzono na złym odcinku dna morskiego.
Z powodu błędu biurowego w dokumentach zarejestrowana pozycja była około 46 mil (74 km) od rzeczywistej pozycji.
— Axel Niestlé, niemiecki historyk U-bootów
Co się stało z U-672 w 1944 roku
U-672 był niemieckim okrętem podwodnym typu VIIC wprowadzonym do służby 6 kwietnia 1943 roku w stoczni Howaldtswerke w Hamburgu pod dowództwem Oberleutnanta zur See Ulfa Lawaetza. Służył w 5. Flotylli U-bootów, a później w 6. Flotylli U-bootów, wykonując cztery patrole bojowe bez zarejestrowania jakichkolwiek potwierdzonych zatonięć jednostek alianckich.
18 lipca 1944 roku brytyjska fregata HMS Balfour zaatakowała i poważnie uszkodzila U-672 w Kanale La Manche, na północ od Guernsey. Gdy okręt podwodny szybciej bierze wodę niż załoga mogła ją wypompować, Lawaetz wydał rozkaz wejścia na powierzchnię po zmroku i kazał go zatopić.
Wszystkich 52 członków załogi uratowano na tratewach ratunkowych i uratowali następnego dnia samoloty i statki brytyjskie, zanim zostali przewiezieni do obozu dla jeńców wojennych. Lawaetz przeżył wojnę.
Zapis względem rzeczywistości
Dokument z czasów wojny kontra odkrycie z 2026 roku
Szczegół
Dokument z czasów wojny
Odkrycie z 2026 roku
Zgłaszane położenie
Około 46 mil (74 km) od rzeczywistego miejsca, według Niestlé
Potwierdzone u Salcombe, Devon
Głębokość wraku
Nie zweryfikowano w tamtym czasie
Około 70 metrów (230 stóp)
Przedpoładana tożsamość przed nurkowaniem
Niezidentyfikowana / uważano za żaglowiec z czasów Pierwszej wojny światowej
Potwierdzona jako U-672 poprzez cechy sznorekla i kopuły
Losy załogi
52 członków załogi nie uwzględnieni w publicznym zapisie o miejscu
Wszyscy 52 przeżyli i stali się jeńcami wojennymi
Pytania
Który U-boot znaleziono u wybrzeża Devonu?
Wrak został zidentyfikowany jako U-672, niemiecki okręt podwodny typu VIIC, który zatonął 18 lipca 1944 roku.
Dlaczego zajęło 82 lata znalezienie U-672?
Historyk U-bootów Axel Niestlé mówi, że błąd biurowy w dokumentach z czasów wojny zarejestrował miejsce zatopienia około 46 mil (74 km) od miejsca, w którym faktycznie się to stało, co wprowadzało w błąd wcześniejsze poszukiwania.
Kto znalazł wrak?
Zespół nurkowania głębokowodennego z siedzibą w Portland po raz pierwszy zauważył go w sierpniu 2026 roku, a grupa nurków z Plymouth Gasperados pod kierownictwem Doma Robinsona potwierdziła jego tożsamość z pomocą historyka Axela Niestlé.
Co się stało z załogą U-672?
Wszyscy 52 członkowie załogi przeżyli zatopienie. Uratowali się na tratewach ratunkowych, następnego dnia uratowali je samoloty i statki brytyjskie, a następnie przewieziono ich do obozu dla jeńców wojennych.
Jak zatonął U-672?
Brytyjska fregata HMS Balfour zaatakowała i poważnie uszkodzila okręt podwodny w Kanale La Manche na północ od Guernsey 18 lipca 1944 roku, po czym jego dowódca wydał rozkaz jego zatopienia.
Ten tekst przygotowała sztuczna inteligencja, a przed publikacją przeszedł automatyczną kontrolę źródeł. Jeśli widzisz błąd, poproś o sprostowanie. Poproś o sprostowanie lub odpowiedź · Jak to robimy
Zadługo przed kolonizacją europejską kontynent afrykański był domem potężnych państw, które budowały piramidy, zarządzały transaharską gospodarką złota i soli oraz wzniosły miasta z opracowanego kamienia. Ta lista klasyfikuje siedem starożytnych afrykańskich królestw według skali ich politycznego, ekonomicznego lub architektonicznego zasięgu, na podstawie dat i danych ze źródeł historyków, UNESCO i zbiorów muzealnych.
Internet powstał jako sieć badań obronnych Stanów Zjednoczonych o nazwie ARPANET w 1969 roku i stał się World Wide Web dwie dekady później dzięki propozycji z 1989 roku z CERN. Dziś około 6 miliardów ludzi — około trzy czwarte światowej populacji — korzysta z internetu, według Międzynarodowego Związku Telekomunikacyjnego (ITU) Unii Narodów Zjednoczonych.
Archeolodzy stosują dwa szerokie podejścia: datowanie względne, które porządkuje znaleziska według warstwy lub stylu bez podawania roku, oraz datowanie bezwzględne (naukowe), które wykorzystuje zmiany fizyczne lub chemiczne — takie jak rozpad węgla-14, pierścienie wzrostu drzew lub rozpad potasu-argonu — aby oszacować zakres wieku oparty na kalendarzu. Większość stanowisk jest datowana przez połączenie kilku tych metod, a nie poleganie na jednej samej.
Starożytny Rzym prowadził swoje sprawy poprzez wybranych magnatów, senat byłych urzędników i zgromadzenia ludowe przez około pięć wieków, zanim władza skoncentrowała się w rękach jednego cesarza od 27 roku p.n.e. Jego sztywna hierarchia społeczna, jego kodeks prawny i jego język łaciński nadal kształtowały europejskie i szerzej zachodnie instytucje długo po upadku samego imperium.
