Jak działają gatunki muzyczne: pochodzenie, cechy i kluczowi artyści 7 głównych stylów

Sklepy płyt, aplikacje streamingowe i stacje radiowe sortują piosenki do gatunków, ale granice między tymi kategoriami rzadko są tak wyraźne, jak sugeruje menu rozwijane. Aby zrozumieć, dlaczego piosenka jest klasyfikowana jako jazz, a nie blues, czy country, a nie folk, trzeba przyjrzeć się kilku konkretnym znakom: gdzie i kiedy powstał styl, jakie instrumenty i rytmy go definiują oraz którzy artyści wyznaczyli szablon, który później muzycy podążali.

Jak rozróżnia się gatunki

Muzyka jest zwykle grupowana na podstawie kombinacji czynników, a nie jednej reguły. Lokalizacja ma znaczenie — Biblioteka Kongresu śledzi pochodzenie bluesa do społeczności afroamerykańskich na amerykańskim Południu po wojnie secesyjnej, podczas gdy reggae, zgodnie z badaniem EBSCO na temat tego gatunku, powstało dokładnie na Jamajce w połowie lat sześćdziesiątych. Okres czasowy również ma znaczenie, dlatego muzyka klasyczna jest podzielona na nazwane epoki, takie jak barok (1600–1750) i okres romantyzmu (w przybliżeniu 1804–1949), zgodnie z przeglądem muzyki klasycznej EBSCO.

Technika muzyczna to kolejny punkt podziału: improwizacja jest kluczowa dla jazzu, synkopowane akordy gitary na słabej dobie definiują reggae, a próbkowane lub pętlowane bity pod rytmiczną mową definiują hip-hop. Wreszcie, tematyka i instrumentacja — akustyczne instrumenty strunowe i teksty opowiadające w early country, syntezatory i perkusje elektroniczne w elektronicznej muzyce tanecznej — pomagają rozróżnić gatunki, których rytmy w przeciwnym razie mogłyby się nakładać.

1. Określ epokę i miejsce, gdzie styl po raz pierwszy się pojawił.
2. Posłuchaj głównego rytmu i instrumentacji (akustyczne vs. elektryczne, programowane vs. żywe perkusje).
3. Zwróć uwagę na podejście wokalne — śpiewana melodia, mówiona/rapowana dostawa, czy bezsłowna improwizacja.
4. Sprawdź typową dla stylu tematykę tekstów (złamane serce, komentarz społeczny, opowiadanie, energia taneczna).
5. Śledź wpływ: większość gatunków otwarcie czerpie z jednego lub dwóch wcześniejszych stylów, co jest wymienione poniżej dla każdego.

Siedem gatunków, ich pochodzenie i cechy definiujące

Poniższa tabela podsumowuje okres i miejsce powstania, podstawowe cechy muzyczne oraz artystów najczęściej cytowanych jako podstawowe dla siedmiu szeroko uznanych gatunków.

Muzyka klasyczna: ramy pięciu epok

Przewodnik badawczy EBSCO dotyczący muzyki klasycznej dzieli tradycję na okres średniowieczny (600–1400), Renesans (1400–1600), barok (1600–1750), okres klasyczny (1750–1830), epokę romantyzmu (w przybliżeniu 1804–1949) i fazę nowoczesną/współczesną od początku XX wieku. Każdy przesunięcie zmieniło teksturę muzyki: polifonia renesansowa ustąpiła miejsca jaśniejszemu pisaniu homoficznego w okresie klasycznym, kiedy pojedyncza linia melodyczna z akompaniamentem stała się normą, a modernizm XX wieku — exemplified by Igor Stravinsky's 1913 ballet score The Rite of Spring, which EBSCO's overview says explored bitonality through 'pagan Russian themes' — całkowicie odszedł od tradycyjnej tonalności.

Blues i jazz: równoległe korzenie w amerykańskim Południu

Oba gatunki sięgają życia muzycznego afroamerykanów w dziesięcioleciach po wojnie secesyjnej. Blog Folklife Biblioteki Kongresu zauważa, że blues rozwinął się z piosenek pracy, a ragtime — spopularyzowany przez kompozytorów takich jak Scott Joplin — dominował na początku 1900-ch, zanim upadł około 1917 roku. Jazz pojawił się w Nowym Orleanie z mieszaniny afroamerykańskich i europejskich tradycji muzycznych; 'Livery Stable Blues' Original Dixieland Jass Band, wydany 26 lutego 1917 roku, jest powszechnie cytowany jako pierwsza nagranie jazzowe, chociaż była to wykonanie przez białą orkiestrę w czasach, gdy segregacja ograniczała rozpowszechnianie nagrań czarnych muzyków.

Wpis na temat bluesa w EBSCO dodaje, że komercyjny blues rozkwitł w latach 1920-ch z artystkami takimi jak Mamie Smith i Bessie Smith, zanim podzielił się na surowy, akustyczny Delta blues i sielektryfikowany Chicago blues związany z Muddy Waters i B.B. King.

Country i reggae

Współczesna muzyka country, według EBSCO, sięga Bristol w Tennessee, gdzie przedstawiciel Victor Records podpisał umowy z The Carter Family i Jimmie Rodgers, ustanawiając komercyjną podstawę gatunku w akustycznej instrumentacji strunowej i tekstach opowiadających. Reggae, według EBSCO, powstała na Jamajce w połowie lat sześćdziesiątych, gdy muzycy spowolnili tempo ska — które samo kształtowało rhythm and blues Nowego Orleanu — zachowując jego synkopowane akordy gitary na słabej dobie; Bob Marley jest uznawany za artystę najbardziej odpowiedzialnego za wprowadzenie gatunku do globalnych odbiorców.

Hip-hop i elektroniczna muzyka taneczna

Moment założenia hip-hopu jest dokładnie datowany: EBSCO stwierdza, że gatunek, jak się uważa, powstał przy 1520 Sedgwick Avenue w Bronxie 11 sierpnia 1973 roku, kiedy DJ Kool Herc przedłużył przerwy instrumentalne w nagraniach, aby tańczący mogli kontynuować taniec, technika, która doprowadziła do czterech głównych elementów gatunku: DJingu, MCingu/rapowania, breakdancingu i graffiti. Elektroniczna muzyka taneczna ma bardziej rozmyty początek: wpis EBSCO śledzi ją do końca lat siedemdziesiątych do połowy lat osiemdziesiątych, gdy producenci z Detroit budowali techno pod wpływem m.in. niemieckiej grupy Kraftwerk, podczas gdy chicagowska scena klubowa generowała house music; oba brzmienia później znalazły silną publiczność w Europie, gdzie DJs je rozwijali na klubowych i rave'owych scenach, które nastąpiły.

Dlaczego linie gatunków wciąż się przesuwają

Powyższa tabela pokazuje, jak bezpośrednio niektóre gatunki budują się na innych: reggae wyrosła z spowolnienia ska, jazz czerpał z bluesa i wcześniejszych afroamerykańskich i europejskich tradycji, a techno i house EDM rozwijały się pod wpływem syntetyzatorowych aktów takich jak Kraftwerk. To warstwowanie jest jednym z powodów, dla których etykiety gatunków funkcjonują mniej jak stałe pudełka, a bardziej jak nakładające się opisy dźwięku, epoki i społeczności.