فضا · راهنما
راهنمای مبتدیان برای عکاسی از آسمان شب و صورتهای فلکی
انتشار:
به‌طور خلاصه
عکاسی از ستارهها و صورتهای فلکی نیاز به تجهیزات خاصی برای شروع ندارد: سه‌پایه مستحکم، کنترل دستی نمایشگر، و دریچه باز عدسه کافی است، بر اساس NASA و انجمن سیارهای. این راهنما برای مبتدیان، روند انتخاب محل با آسمان تاریک، یادگیری چند صورت فلکی مرجع، و تنظیم نمایشگر گام به گام را توضیح میدهد، چه با استفاده از دوربین ویژه یا گوشی هوشمند.
این نسخه ترجمهٔ ماشینی متن اصلی (English) است. خواندن متن اصلی
عکاسی از آسمان شب یکی از دسترسی‌ترین شاخه‌های علاقه‌مندی به ستاره‌شناسی شده است، زیرا گوشی‌های هوشمند مدرن و دوربینهای سطح ورودی اکنون می‌توانند ستاره‌هایی را ثبت کنند که در گذشته فقط در نمایش‌های طولانی با تجهیزات تخصصی قابل‌دیدار بودند. راهنمای مراقبه آسمان ناسا یادآوری میکند که مراقبان نیاز به تجهیزات خاصی برای شروع استفاده از آسمان ندارند، زیرا "چشمان خودتان اغلب بهترین روش برای لذت از دیدن نماهای وسیع و پانورامایی هستند". برای عکاسی خاص‌طور، گام بعدی یک دوربین یا گوشی است که اجازه کنترل دستی نمایشگر را میدهد.
آنچه برای شروع نیاز دارید
- دوربینی با حالت دستی یا گوشی هوشمندی با برنامه دوربین کنترل دستی
- سه‌پایه محکم یا پایه مستحکمی مانند نگهدارنده گوشی، دیوار یا لباس جمع شده
- عدسه گسترده‌نما با دریچه f/2.8 یا وسیع‌تر برای عکس‌های میدان وسیع کهکشان راه شیری
- کابل رهاسازی یا تایمر خودکار، مورد نیاز هنگام تعریض بیش از 30 ثانیه
- باتری اضافی، زیرا دمای پایین و نمایش‌های طولانی آنها را به سرعت تخلیه میکند
انجمن سیارهای این چهار مورد - دوربین دستی، سه‌پایه، عدسه گسترده، و کابل رهاسازی - را برای اولین بار کافی می‌داند. برای کسانی که دوربین ویژه ندارند، راهنمای گوشی هوشمند AstroBackyard به برنامه‌های کنترل دستی مانند Camera FV-5 و ProShot و Expert RAW در Android و ProCam 8 و NightCap Camera و Slow Shutter Cam در iPhone اشاره میکند، که تنظیمات در دسترس نیست در حالت دوربین پیش‌فرض گوشی باز میکند.
تنظیمات دوربین برای عکاسی ستاره
تنظیمات نمایشگر بستگی به آنچه ثبت میشود دارد. ستارهها و کهکشان راه شیری نیاز به نمایش‌های طولانی و ISO بالا برای جمع‌آوری نور خافت دارند، در حالی که ماه به اندازه کافی روشن است که نیاز به مقابل دارد: نمایش‌های کوتاه و ISO پایین، بر اساس انجمن سیارهای.
| تنظیم | کهکشان راه شیری (دوربین ویژه) | ماه (دوربین ویژه) | گوشی هوشمند (آسمان شب عمومی) |
|---|---|---|---|
| ISO | 1600–6400 | 100 یا کمتر | 1600–3200 |
| دریچه عدسه | f/2 تا f/2.8 | f/11 تا f/16 | کمترین عدد f موجود، حدود f/1.8–f/2.0 |
| سرعت مغلاق | 10–30 ثانیه | 1/60 تا 1/125 ثانیه | 15–30 ثانیه |
| یادداشت‌های اضافی | عدسه گسترده‌نما؛ تعادل رنگ سفید را در 4000–5000K تنظیم کنید | دوربین تله‌فوتو حداقل 200 میلی‌متر؛ عکس بگیرید وقتی ماه بالاترین نقطه در آسمان است | تمرکز دستی در بی‌نهایت؛ فلش و HDR را خاموش کنید |
برای جلوگیری از تار شدن ستاره به دنباله کوتاه در حین نمایش طولانی، انجمن سیارهای "قانون 500" را توصیه میکند: 500 را بر فاصله کانونی عدسه تقسیم کنید تا حداکثر زمان نمایشگر را بر حسب ثانیه برای دوربین تمامقاب بدست آورید. در دوربین سنسور بریدهشده، فاصله کانونی ابتدا باید در حدود 1.5 ضرب شود. عدسه 24 میلی‌متری بر بدنه تمامقاب، برای مثال، حدود 20 ثانیه نمایشگر را قبل از اینکه تار شدن قابل‌رویت شود اجازه میدهد.
تمرکز در تاریکی
تمرکز خودکار عموماً در تاریکی نزدیک کامل ناکام میشود، بنابراین انجمن سیارهای و AstroBackyard هر دو به تمرکز دستی تغییر توصیه میکنند. روش در تمام دوربین‌ها و گوشی‌ها یکساناست: نمایش زنده‌ی صفحه را روشن کنید، به روشن‌ترین ستاره یا سیاره در قاب اشاره کنید، آن نقطه را تا جایی که صفحه اجازه میدهد بزرگ‌نمایی دیجیتال کنید، سپس حلقه تمرکز را آرام بچرخانید تا ستاره کوچک و تیز‌تر ممکن باشد قبل از قفل کردن تمرکز در بی‌نهایت.
انتخاب شب تاریک و صاف
نور مصنوعی و نور ماه دو بزرگ‌ترین مانع برای دیدن ستاره‌های خافت هستند. مقیاس بورتل، که توسط ستاره‌شناس کاوه‌ای جان ای بورتل ایجاد شد و در شماره فوریه 2001 مجله Sky & Telescope منتشر شد که به نوشته مدخل ویکی‌پدیای آن است، تاریکی آسمان را در مقیاس نهسطحی رتبهبندی میکند. در سایتهای درجه 1-2، کهکشان راه شیری به اندازه‌ای روشن است که سایه‌های خافت ایجاد میکند و کهکشان راه شیری در سایتهای روستایی درجه 3-4 جزئیات قوی نشان میدهد؛ بر روی آسمان شهری درجه 5-6 خافت به نظر می‌رسد یا فقط نزدیک اوج قابل‌دیدار است و در آسمان‌های شهری و درون‌شهری درجه 7-9 عموماً ناپدید میشود و انتخاب صورتهای فلکی فردی دشوار میشود.
برای عکس‌های کهکشان راه شیری به‌طور خاص، انجمن سیارهای توصیه میکند در طول ماه نو یا در حدود یک هفته قبل یا بعد از آن تصویری بگیرید، زیرا ماه روشن، ستاره‌های خافت را میشویند.
یادگیری صورتهای فلکی قبل تصویربرداری
فریم‌بندی شات هنگام شناخت عکاس از چند الگوی مرجع در آسمان به جای جستجو کور آسان‌تر میشود. EarthSky، قطبنما بزرگ را، که یک ظاهر ستاره‌ای درون صورت فلکی Ursa Major است، به‌عنوان یکی از الگوهای ستاره‌ی آسان‌تر برای یافتن توضیح میدهد، تقریباً در هر شب صاف شمال موازی 35 درجه قابل‌دیدار است. موقعیت آن با فصول تغییر میکند، در فصل بهار و تابستان در آسمان شام بالاترین و در پاییز و زمستان نزدیک افق پایین‌تر اشاره میکند.
قطبنما بزرگ نیز به عنوان نشانه برای ستاره��های دیگر عمل میکند. EarthSky توضیح میدهد که دو ستاره بیرونی کاسه قطبنما، Dubhe و Merak، به عنوان "Pointers" شناخته می‌شوند: یک خط فرضی کشیده شده از طریق آنها به سمت Polaris، ستاره شمال، که انتهای دسته قطبنما کوچک را نشان میدهد منتقل میشود. قطبنما کوچک خود دیدن کامل دشوارتر است، زیرا ستاره‌های میان Polaris و کاسه بیرونی آن، Kochab و Pherkad، نسبتاً خافت هستند و برای یافتن نیاز به آسمان تاریک‌تر دارند.
قدم به قدم: گرفتن اولین عکس شما
- مکانی را انتخاب کنید که از نورهای شهر دور باشد، از نقشه آلودگی نوری یا مقیاس بورتل به عنوان راهنما استفاده کنید و در روز روشن مکان را مرور کنید.
- فاز ماه و زمان طلوع یا غروب را بررسی کنید؛ برای عکس‌های کهکشان راه شیری، ماه نو را برنامه‌ریزی کنید.
- سه‌پایه را تنظیم کنید یا اگر از گوشی استفاده می‌کنید پایه مستحکمی را قبل از تاریکی کامل تنظیم کنید.
- دوربین یا برنامه را به حالت دستی تغییر دهید و اگر در دسترس است عکاسی RAW را تنظیم کنید.
- دریچه عدسه را روی گسترده‌ترین اجازه شده توسط عدسه تنظیم کنید، سپس ISO و سرعت مغلاق را با استفاده از جدول بالا به عنوان نقطه‌شروع تنظیم کنید.
- به تمرکز دستی تغییر دهید، روشن‌ترین ستاره را در نمایش زنده بزرگ‌نمایی کنید و حلقه تمرکز را بچرخانید تا ستاره کوچک‌ترین و تیز‌ترین باشد.
- قانون 500 را بر فاصله کانونی عدسه اعمال کنید تا طولانی‌ترین سرعت مغلاق را قبل از ظهور دم ستاره پیدا کنید.
- نمایش تست بگیرید، آن را بزرگ‌نمایی شده بررسی کنید و ISO یا سرعت مغلاق را در صورت تاریک‌بودن بیش از حد عکس، روشن‌بودن بیش از حد یا نشان دادن تار تنظیم کنید.
- هنگام نمایش‌های بیش از 30 ثانیه، کابل رهاسازی یا تایمر استفاده کنید تا لرزش دوربین جلوگیری کنید.
ناسا همچنین مبتدیان را به سمت ابزارهای رایگان هدایت میکند هنگام آماده‌سازی برای بازدید‌های بازگشتی: برنامه Spot the Station عبور محطه فضایی بین‌المللی را ردیابی میکند و Eyes on the Solar System ناسا شامل حالت تلسکوپ است که نشان میدهد بالای موقعیت انتخاب شده در زمان مشخص قابلمشاهده است.
پرسش‌ها
- آیا برای عکاسی از آسمان شب به دوربین گران نیاز دارم؟
- نه. ناسا یادآوری میکند که عکاسی آسمان شب به تجهیزات خاصی نیاز ندارد و راهنمای AstroBackyard نشان میدهد که گوشی هوشمند با برنامه کنترل دستی (مانند ProCam 8 یا NightCap Camera در iPhone یا Camera FV-5 در Android) میتواند ستارهها را با تنظیمات نزدیک به دوربین ویژه ضبط کند.
- قانون 500 در عکاسی ستاره چیست؟
- بر اساس انجمن سیارهای، این یک فرمول است - 500 تقسیم بر فاصله کانونی عدسه - که حداکثر زمان نمایشگر را بر حسب ثانیه قبل از شروع ستارهها به تار شدن به دمهای قابلمشاهده در دوربین تمامقاب میدهد؛ دوربینهای سنسور بریدهشده به فاصله کانونی ضرب در حدود 1.5 نیاز دارند ابتدا.
- مقیاس بورتل چیست و چرا برای عکاسی مهم است؟
- مقیاس بورتل یک مقیاس نهسطحی است که توسط جان ای بورتل ایجاد شده و در Sky & Telescope در فوریه 2001 منتشر شده است که برای رتبهبندی میزان تاریکی آسمان مکان استفاده میشود؛ بر اساس توضیح مقیاس، کهکشان راه شیری در سایتهای درجه 1-4 به آسانی قابلمشاهده است اما از درجه 5 به بالا محو میشود یا ناپدید میشود، بطور مستقیم بر میزان جزئیاتی که عکس میتواند ضبط کند تأثیر میگذارد.
- بدون برنامه چگونه صورتهای فلکی پیدا کنم؟
- EarthSky توصیه میکند ابتدا قطبنما بزرگ را یاد بگیرید، زیرا در تقریباً هر شب صاف شمال موازی 35 درجه قابلمشاهده است؛ دو ستاره اشارهگر کاسه آن، Dubhe و Merak، به سمت Polaris، ستاره شمال اشاره میکنند، که میتواند سپس برای مکانیابی قطبنما کوچک ضعیفتر استفاده شود.
- بهترین زمان برای عکاسی کهکشان راه شیری چه زمانی است؟
- انجمن سیارهای توصیه میکند در طول ماه نو یا در حدود یک هفته قبل یا بعد از آن عکاسی کنید، زیرا نور ماه روشنتر نور خافت کهکشان راه شیری را میشویند.
منابع
این مطلب با هوش مصنوعی آماده شده و پیش از انتشار از بررسی خودکار منابع گذشته است. اگر خطایی دیدید، درخواست اصلاح کنید. درخواست اصلاح یا حق پاسخ · چگونه کار می‌کنیم
مطالب مرتبط
فضامقاله
ماهواره‌ها چگونه کار میکنند: مکانیک مداری، انواع اصلی و کاربردهای روزمره
ماهواره‌ها در مدار ماند، زیرا سرعت جلو‌رونده و گرانش زمین متوازن هستند، آنها را در سقوط آزاد پیوسته به دور سیاره نگاه می‌دارد، نه اینکه به زمین بیفتند یا به فضا پرواز کنند. مهندسان ارتفاع، شکل و شیب مدار را انتخاب میکنند تا با کار ماهواره مطابقت داشته باشد، از مدارهای پایین برای تصویربرداری تا کمربند ثابت برای هواشناسی و ارتباطات. تا اکتبر 2026، گروه‌های پیگیری تقریباً 17000 ماهواره فعال را به شمار می‌آورند.
فضامقاله
نحوه کار تلسکوپ ها: توضیح تلسکوپ های نوری، رادیویی و رصدخانه های فضایی
تلسکوپ ها جهان دور را با جمع آوری تابش الکترومغناطیسی ـ نور مرئی، امواج رادیویی، مادون قرمز، فرابنفش، اشعه ایکس یا اشعه گاما ـ و تمرکز آن با استفاده از آینه ها، عدسات یا بشقاب های آنتن آشکار می کنند. انتخاب بهترین طراحی به طول موج بستگی دارد: تلسکوپ های نوری زمینی نیاز به اپتیک تطبیقی برای غلبه بر تاری جو دارند، تلسکوپ های رادیویی بشقاب ها را در آرایه های غول پیکر پیوند می دهند، و رصدخانه های اشعه ایکس یا مادون قرمز باید بالای جو زمین مدار کنند که این طول موج ها را جذب می کند.
فضامقاله
چگونه فازهای ماه کار میکنند: علم پشت سیکل قمری
فازهای ماه ناشی از تغییر زاویه بین خورشید، زمین و ماه هستند که ماه به دور سیاره ما می‌چرخد، نه به خاطر سایه زمین. یک دور کامل از یک ماه نو به ماه دیگر — ماه اقترانی — حدود 29.5 روز طول می‌کشد، کمی بیشتر از مدار واقعی ماه که 27.3 روز به دور زمین است.
فضاراهنما
نحوه شناسایی ستارگان و صورتهای فلکی: راهنمای مبتدی برای رصد ستارگان
مبتدیان می‌توانند بدون تلسکوپ ستارگان و صورتهای فلکی را شناسایی کنند. شبکه شب آسمان ناسا و انجمن سیارهای می‌گویند که چشم غیرمسلح برای شروع کافی است: چند صورتِ فلکی‌ای روشن و پایدار را یاد بگیرید، سپس از ستارگانِ آنها به عنوان نشانگرها برای یافتنِ سایر صورتها استفاده کنید. پاییز و زمستان برای این سرگرمی مناسب‌تر هستند زیرا شب‌ها طولانی‌تر است و، همان‌طور که ناشیونال جئوگرافیک اشاره میکند، هوا اغلب شرایط آسمان‌ی شفاف‌تری را ارائه میدهد.