مبتدیان می‌توانند آسمان شب را با شروع با چند الگوی ستاره‌ای درخشان و آسان‌تر برای مشاهده و استفاده از "ستارههای اشارهکننده" برای یافتن شمال یا جنوب واقعی یاد بگیرند. خرس بزرگ به پولاریس در نیمکره شمالی اشاره میکند، در حالی که صلیب جنوبی و ستارههای اشارهکننده آن قطب آسمانی جنوبی را زیر خط استوا تعیین میکنند.
این نسخه ترجمهٔ ماشینی متن اصلی (English) است. خواندن متن اصلی
مشاهده ستارگان نیازی به تلسکوپ یا آموزش فنی برای شروع ندارد. بر اساس ناسا، قابل‌اعتماد‌ترین راه برای شروع، یافتن یک الگوی ستاره‌ای درخشان و شناسایی‌شده و استفاده از آن به عنوان نقطه تکیه برای یافتن هر چیز دیگری، از جمله جهت شمال واقعی است.
چرا صورتهای فلکی مفید هستند، نه فقط تزیینی
اتحاد بینالمللی نجوم (IAU) رسماً 88 صورت فلکی را در جمع‌عمومی خود در رم در سال 1922 پذیرفت، بر اساس آرشیو IAU. مرزهای دقیق برای این 88 منطقه در مجمع لیدن IAU در سال 1928 تصویب شد و در سال 1930 منتشر شد. آرشیو IAU توجه میدهد که این فرایند صورتهای فلکی را از الگوهای ستاره‌ای هنری غیرمنظم به مناطق آسمانی به‌طور رسمی تعریف‌شده تبدیل کرد، و هر ستاره و جسم در آسمان را یک آدرس بی‌ابهام برای اخترشناسان در سراسر جهان داد.
مرحله 1: چشم‌های خود و جهت‌گیری خود را آماده کنید
تیره‌ترین نقطه قابل دسترس را انتخاب کنید، دور از چراغ‌های خیابان و درخشش ساختمان‌ها.
به چشم‌های خود حدود 15 دقیقه زمان دهید تا به تاریکی عادت کنند، قبل از اینکه سعی کنید ستارههای کم‌نور را مشاهده کنید.
به سمت جهتی بروید که قصد دارید به عنوان مرجع شروع استفاده کنید - شمال در نیمکره شمالی، جنوب در نیمکره جنوبی.
با یک الگوی آسان‌تر قابل‌شناخت شروع کنید به جای اینکه سعی کنید بسیاری از صورتهای فلکی را در یک زمان یاد بگیرید.
مرحله 2: یافتن شمال با استفاده از خرس بزرگ و پولاریس
در نیمکره شمالی، بخش علوم ناسا توضیح میدهد که ساده‌ترین نشانه، خرس بزرگ است، مجموعه‌ای از هفت ستاره درخشان به شکل ملعقه. ناسا می‌گوید: "دو ستاره در انتهای 'فنجان' خرس راه را به سمت پولاریس نشان میدهند". این دو ستاره یک خط فرضی تشکیل میدهند که هنگام توسیع به بیرون، به پولاریس منتهی میشود، که به نام ستاره شمال نیز شناخته میشود.
پولاریس در حد ذاتش درخشانترین ستاره در آسمان نیست، اما ناسا توجه میدهد که حتی از شهر نیز به‌راحتی قابل رصد است، زیرا معمولاً به‌رغم اینکه بر ستارههای دیگر برتری ندارد، شناسایی آن سخت نیست. آنچه آن را برای جهتیابی ارزشمند میکند، موقعیت آن است: نزدیک قطب آسمانی شمالی، نقطه‌ای در آسمان که با محور دوران زمین هم‌راستا است، قرار دارد. به دلیل این هم‌راستایی، ناسا توضیح میدهد، پولاریس فقط کمی در طول 24 ساعت حرکت میکند، دایره بسیار کوچکی اطراف قطب ترسیم میکند، که آن را علامت قابل‌اعتماد و ثابتی برای شمال برای هر ناظری در نیمکره شمالی می‌سازد.
ناسا همچنین اشاره میکند که پولاریس همیشه این نقش را ایفا نکرده است. محور زمین به‌آرامی در طی چرخه‌ای تقریباً 26000 ساله تغییر میکند، بنابراین ستاره‌ای که شمال را مشخص میکند در مقیاس‌های زمانی بسیار طولانی تغییر میکند - ویگا حدود 14000 سال پیش ستاره شمال بود و حدود 12000 سال دیگر دوباره خواهد بود، بر اساس ناسا.
مرحله 3: یافتن جنوب با استفاده از صلیب جنوبی
جنوب خط استوا، هیچ ستاره درخشان واحدی وجود ندارد که قطب آسمانی جنوبی را به‌طریقی که پولاریس شمال را مشخص میکند، تعیین کند. EarthSky توضیح میدهد که ناظران به‌جای آن از صلیب جنوبی (Crux) همراه با دو ستاره درخشان نزدیک، آلفا قنطورس و بتا قنطورس، که به عنوان ستارههای اشارهکننده شناخته می‌شوند، استفاده میکنند.
یک روش که توسط EarthSky توصیف شده است: یک خط فرضی در طول محور طویل صلیب جنوبی، از ستاره بالایی آن تا ستاره پایینی آن رسم کنید، و آن را به بیرون توسیع دهید. به‌طور جداگانه، خطی رسم کنید که دو ستاره اشارهکننده را نصف کند. بر اساس EarthSky، قطب آسمانی جنوبی جایی است که این دو خط متقاطع می‌شوند.
EarthSky همچنین یک تخمین ساده‌تر را توصیف میکند: توسیع محور طویل صلیب جنوبی تقریباً چهار برابر طول خود از ریشه آن، یک موقعیت تقریبی برای قطب آسمانی را میدهد. روش سوم از ستاره درخشان اخرنار استفاده میکند - قطب آسمانی جنوبی تقریباً در نقطه میانی بین اخرنار و گاکروکس، ستاره در سر صلیب جنوبی قرار دارد.
مرحله 4: ساخت و توسعه از نشانه اول خود
یک الگوی تکیه برای هر نیمکره یاد بگیرید، قبل از اضافه کردن بیشتر.
از ستارههای اشارهکننده - جفت‌های ستارههای درخشان که "اشاره" به یک ستاره هدف یا قطب آسمانی میکنند - به عنوان تکنیکی ثابت در صورتهای فلکی مختلف استفاده کنید.
به یاد داشته باشید که مرز صورت فلکی تعریف‌شده توسط IAU، کل منطقه‌ای از آسمان را پوشش میدهد، نه فقط شکل نقطه‌وخط ستارههای نام‌گذاری‌شده‌اش.
هر از گاهی موقعیت خود را دوباره بررسی کنید؛ روش پولاریس و صلیب جنوبی کار میکنند، زیرا قطب‌های آسمانی نسبت به افق ثابت می‌مانند، در حالی که ستارههای دیگر طی شب به‌نظر می‌رسد حول آنها بچرخند.
منفعت این موارد
یافتن قطب‌های آسمانی از طریق پولاریس یا صلیب جنوبی، مرجع بدون قطبنما برای شمال واقعی یا جنوب میدهد، استفادی ملاحی که در توضیح EarthSky برای روش صلیب جنوبی توصیف شده است. برای ستاره‌بینان، همین تکنیک ستارههای اشارهکننده گسترش می‌یابد: هنگامی که می‌توانید پولاریس یا قطب آسمانی جنوبی را به‌طور قابل‌اعتماد یافت کنید، می‌توانید آن را برای جهتیابی نقشه ستاره‌ای و تعیین موقعیت صورتهای فلکی IAU شناخته‌شده در بالای سر خود استفاده کنید.
پرسش‌ها
آسانترین صورت فلکی برای مبتدی چیست؟
در نیمکره شمالی، خرس بزرگ معمولاً به عنوان نقطه شروع توصیه میشود، زیرا هفت ستارهاش شکل ملعقه ساده و درخشان تشکیل میدهند، و ستارههای بیرونی فنجان آن مستقیماً به پولاریس اشاره میکنند، بر اساس ناسا.
بدون قطبنما، چگونه ستاره شمال را پیدا کنم؟
خرس بزرگ را پیدا کنید، سپس خطی فرضی از طریق دو ستاره در انتهای بیرونی فنجان آن رسم کنید و آن خط را به بیرون توسیع دهید؛ این خط به پولاریس منتهی میشود، همانطور که ناسا توضیح میدهد.
آیا پولاریس درخشانترین ستاره در آسمان است؟
نه. ناسا بیان میکند که پولاریس درخشانترین ستاره نیست، اما موقعیت ثابت آن نزدیک قطب آسمانی شمالی، استفاده از آن برای جهتیابی را آسان میکند، اگرچه ستارههای دیگر بر آن برتری دارند.
اگر نتوانم پولاریس را ببینم، چگونه جنوب را پیدا کنم؟
جنوب خط استوا، ناظران از صلیب جنوبی همراه با ستارههای اشارهکننده آلفا و بتا قنطورس استفاده میکنند؛ تقاطع خط عبوری از محور طویل صلیب و خط نصفکننده دو ستاره اشارهکننده، قطب آسمانی جنوبی را نشان میدهد، بر اساس EarthSky.
چند صورت فلکی رسمی وجود دارد؟
88 صورت فلکی وجود دارد، عددی که اتحاد بینالمللی نجوم رسماً در سال 1922 پذیرفت، با مرزهای آسمانی دقیق که در سال 1928 تصویب شد و در سال 1930 منتشر شد، بر اساس آرشیو IAU.
ماهواره‌ها در مدار ماند، زیرا سرعت جلو‌رونده و گرانش زمین متوازن هستند، آنها را در سقوط آزاد پیوسته به دور سیاره نگاه می‌دارد، نه اینکه به زمین بیفتند یا به فضا پرواز کنند. مهندسان ارتفاع، شکل و شیب مدار را انتخاب میکنند تا با کار ماهواره مطابقت داشته باشد، از مدارهای پایین برای تصویربرداری تا کمربند ثابت برای هواشناسی و ارتباطات. تا اکتبر 2026، گروه‌های پیگیری تقریباً 17000 ماهواره فعال را به شمار می‌آورند.
تلسکوپ ها جهان دور را با جمع آوری تابش الکترومغناطیسی ـ نور مرئی، امواج رادیویی، مادون قرمز، فرابنفش، اشعه ایکس یا اشعه گاما ـ و تمرکز آن با استفاده از آینه ها، عدسات یا بشقاب های آنتن آشکار می کنند. انتخاب بهترین طراحی به طول موج بستگی دارد: تلسکوپ های نوری زمینی نیاز به اپتیک تطبیقی برای غلبه بر تاری جو دارند، تلسکوپ های رادیویی بشقاب ها را در آرایه های غول پیکر پیوند می دهند، و رصدخانه های اشعه ایکس یا مادون قرمز باید بالای جو زمین مدار کنند که این طول موج ها را جذب می کند.
فازهای ماه ناشی از تغییر زاویه بین خورشید، زمین و ماه هستند که ماه به دور سیاره ما می‌چرخد، نه به خاطر سایه زمین. یک دور کامل از یک ماه نو به ماه دیگر — ماه اقترانی — حدود 29.5 روز طول می‌کشد، کمی بیشتر از مدار واقعی ماه که 27.3 روز به دور زمین است.
مبتدیان می‌توانند بدون تلسکوپ ستارگان و صورتهای فلکی را شناسایی کنند. شبکه شب آسمان ناسا و انجمن سیاره‌ای می‌گویند که چشم غیرمسلح برای شروع کافی است: چند صورتِ فلکی‌ای روشن و پایدار را یاد بگیرید، سپس از ستارگانِ آنها به عنوان نشانگرها برای یافتنِ سایر صورتها استفاده کنید. پاییز و زمستان برای این سرگرمی مناسب‌تر هستند زیرا شب‌ها طولانی‌تر است و، همانطور که ناشیونال جئوگرافیک اشاره میکند، هوا اغلب شرایط آسمانی شفاف‌تری را ارائه میدهد.
