Strategie notatowania oparte na dowodach naukowych, które pomagają studentom lepiej zapamiętywać informacje

Studentom często mówi się, aby sporządzali "dobre notatki", ale badania dotyczące uczenia się i pamięci wskazują na konkretne, zbadane zwyczaje, a nie na jeden trik. Dwie linie dowodu są centralne: obszerny przegląd technik nauki opublikowany przez Association for Psychological Science i nowsze prace na temat tego, jak notatki powinny być przeglądane po ich napisaniu.

Co ujawnił przegląd badań technik nauki

W 2013 roku neuronaukowcy poznawczy John Dunlosky, Katherine Rawson, Elizabeth Marsh, Mitchell Nathan i Daniel Willingham opublikowali przegląd w czasopiśmie Psychological Science in the Public Interest, oceniający dziesięć powszechnych technik nauki, zgodnie z Association for Psychological Science (APS), wydawcą czasopisma. Przegląd ocenił "użyteczność" każdej techniki na podstawie tego, jak konsekwentnie poprawiała uczenie się w różnych grupach wiekowych, przedmiotach i warunkach testowania.

• Testowanie praktyki (samotestowanie) zostało ocenione jako wysokiego użytku, z udokumentowanymi korzyściami w różnych grupach wiekowych, poziomach zdolności i obszarach przedmiotów, zgodnie z podsumowaniem APS.
• Rozłożona w czasie praktyka — rozłożenie sesji nauki na czas zamiast intensywnego uczenia się — została również oceniona jako wysoko użyteczna z tych samych powodów.
• Zaznaczanie/podkreślanie, ponowne czytanie materiału i urządzenia mnemoniczne zostały ocenione jako niskiego użytku; autorzy stwierdzili, że trudno je stosować konsekwentnie i dały nierówne rezultaty, zgodnie z podsumowaniem APS.

Przegląd nie testował notatek jako pojedynczej metody. Jego znaczenie dla notatek jest pośrednie: po utworzeniu notatek, techniki używane do ich przeglądania — samotestowanie w porównaniu z ponownym czytaniem, rozłożone sesje w porównaniu z jedną długą sesją — to to, co dowody wspierają lub nie wspierają.

Krok po kroku: metoda Cornell

Jeden strukturyzowany format często rekomendowany przez uniwersyteckie centra nauki to Cornell Note-Taking System, stworzony przez profesora edukacji Cornell University Walter Pauk w latach 1950. i spopularyzowany w jego książce 'How to Study in College', zgodnie z magazynem absolwentów Cornell University. System dzieli stronę na trzy części używane sekwencyjnie.

1. Podziel stronę: szeroka kolumna po prawej stronie na notatki, węższa kolumna po lewej stronie na wskazówki i poziomy pasek na dole na podsumowanie.
2. Podczas zajęć lub czytania pisz notatki — własnymi słowami, skróconą formą — tylko w szeroką prawą kolumnę.
3. Wkrótce potem, podczas gdy materiał jest jeszcze świeży, napisz pytania lub słowa kluczowe w lewą kolumnę na podstawie tego, co zanotowałeś po prawej.
4. Zakryj prawą kolumnę i spróbuj odpowiedzieć na własne pytania-wskazówki z pamięci, a następnie sprawdź względem notatek.
5. Napisz krótkie podsumowanie zawartości strony w dolnym pasku, własnymi słowami.

Magazyn absolwentów Cornell zauważa, że trwałość metody pochodzi z faktu, że studentów zmuszamy do przechwytywania, zadawania pytań i syntezy materiału na oddzielnych etapach, zamiast kopiowania go raz i przechodzenia dalej.

Praktyka przywołania: przeglądanie notatek przez przywołanie, a nie ponowne czytanie

RetrievalPractice.org, projekt prowadzony przez naukowca poznawczego Pooja Agarwal, opisuje praktykę przywołania jako świadome przywołanie informacji z pamięci, a nie jej ponowne wyszukanie. Witryna stwierdza, że obszerny korpus badań z zakresu nauki poznawczej — ponad sto lat odkryć — wspiera przywołanie jako silniejszy motor uczenia się niż zwykłe ponowne wystawienie się na materiał.

Ta sama organizacja opisuje wariant zwany 'retrieve-taking': zamiast pisać notatki z otwartą książką lub slajdami, studenci najpierw czytają lub słuchają bez pisania, a następnie zamykają materiał i zapisują wszystko, co pamiętają z pamięci, i tylko wtedy ponownie otwierają źródło, aby sprawdzić dokładność i wypełnić luki. Według witryny, zmienia to tradycyjne notatki tak, aby przywołanie następowało w momencie tworzenia notatek, a nie tylko później.

Pisanie odręcznie w porównaniu z pisaniem na maszynie: sporna obserwacja

Często cytowane badanie z 2014 roku autorów Pam Mueller i Daniel Oppenheimer, opublikowane w czasopiśmie Psychological Science, wykazało, że studenci, którzy pisali notatki odręcznie, lepiej sobie radzili z pytaniami koncepcyjnymi niż ci, którzy pisali na maszynie, przypuszczalnie dlatego, że pisanie odręcznie jest wolniejsze i wymusza bardziej selektywne, parafrazy notatki zamiast dosłownej transkrypcji. Odkrycie to przez lata używane było do uzasadniania zakazów używania laptopów w salach lekcyjnych.

Bezpośrednia replikacja z 2019 roku autorów Morehead, Dunlosky i Rawson dała różne wyniki, zgodnie z podsumowaniem opublikowanym przez Learning Scientists. W replikacji notatki pisane odręcznie wykazywały przewagę tylko w pytaniach faktycznych — a nie koncepcyjnych — natychmiast po nauce; dwa dni później nie było znaczącej różnicy między pisaniem odręcznym a pisaniem na maszynie; a kiedy studenci mogli przejrzeć swoje notatki przed testem, różnica między metodami znacznie się zmniejszyła. Replikacja również potwierdziła, że autorzy na maszynie napisali więcej słów i więcej tekstu dosłownego niż autorzy odręczni, ale to wyraźnie nie zaszkodziło ich wynikom.

Wniosek Learning Scientists jest taki, że zawartość i późniejsze wykorzystanie notatek — czy studenci angażują się w przywołanie i rozłożoną w czasie praktykę — ma większe znaczenie niż fizyczny akt pisania w porównaniu z pisaniem na maszynie.

Porównanie technik

Łącząc to wszystko razem

1. Pisz notatki własnymi słowami, a nie kopując dosłownie, niezależnie od tego, czy piszesz odręcznie czy na maszynie.
2. Wbuduj etap przeglądu wkrótce po zajęciach, taki jak etap kolumny wskazówek i podsumowania metody Cornell.
3. Zastąp ponowne czytanie samotestowaniem: zakryj notatki i spróbuj przywołać materiał przed jego sprawdzeniem.
4. Rozprzestrzeń sesje przeglądu na kilka dni zamiast przeglądu jeden raz na krótko przed testem.
5. Jeśli korzystasz z retrieve-taking, najpierw spróbuj przywołać materiał z pamięci, a następnie ponownie otwórz źródło tylko w celu sprawdzenia i poprawy.