Szybkie przechodzenie wyjaśnione: Jak gracze kończą gry wideo w rekordowym czasie

Szybkie przechodzenie to próba ukończenia gry wideo lub określonej jej części w najkrótszym możliwym czasie. Gracze nagrywają swoją próbę, wysyłają ją do tabeli wyników społeczności, a inni gracze weryfikują, że przejście było zgodne z ustalonymi zasadami dla tej kategorii, zanim czas zostanie zaakceptowany jako oficjalny.

Kategorie: any%, 100% i glitchless

Szybkie przechodzenie jest zorganizowane w kategorie, które określają, co oznacza 'ukończenie' gry, ponieważ przejście bez zasad zawsze byłoby najszybsze. Według bloga o grach Displate, najczęstsze kategorie to any%, 100%, glitchless i low%, z których każda wyznacza inny cel, który gracz musi osiągnąć, zanim zegar się zatrzyma.

• Any%: osiągnąć koniec gry dowolną najszybszą drogą, w tym poprzez eksploatację, błędy i pominięcie sekwencji — szybkość jest jedynym wymogiem.
• 100%: ukończyć każdy cel lub zebrać każdy przedmiot, który gra oferuje, co zwykle zajmuje znacznie więcej czasu niż any%.
• Glitchless: osiągnąć koniec gry tak szybko, jak to możliwe, unikając błędów i niezamierzonych skrótów, używając tylko mechaniki wbudowanej przez deweloperów w grę.
• Low%: ukończyć grę zbierając lub używając jak najmniej, często najtrudniejsza kategoria w grach z progresją.

Te dwa pierwsze oznaczenia, any% i 100%, były już używane w 1994 roku, kiedy programista Simon Widlake uruchomił COMPET-N, wczesną tabelę wyników poświęconą pełnemu przejściu gry Doom, według Inverse. Podział między 'najszybszym możliwym' a 'najbardziej kompletnym' przejściami strukturyzował to hobby od tamtego czasu.

Techniki stojące za czasami rekordu

W ramach kategorii gracze zaoszczędzają czas poprzez przerywanie sekwencji (pomijanie treści, którą deweloperzy zamierzali przejść graczom), eksploatację błędów i triki menu z dokładnością do klatki, które oszczędzają ułamki sekundy przy ładowaniu lub ekranach ekwipunku, donosi Displate. Powszechnie cytowany przykład to przejście Super Mario 64, które osiąga koniec bez zebrania ani jednej gwiazdy, używając łańcucha błędów, aby ominąć normalne wymagania gry.

Najlepsi gracze zazwyczaj poświęcają się jednej grze, aby opanować jej sztuczki, a społeczności szybkiego przechodzenia utrzymują szczegółowe przewodniki, aby nowicjusze mogli nauczyć się ustanowionych tras, według Displate.

Przejścia wspierane narzędziem versus gra w czasie rzeczywistym

Nie każde szybkie przechodzenie jest rozgrywane na żywo. Przejście wspierane narzędziem, lub TAS, jest budowane za pomocą oprogramowania, takiego jak BizHawk lub libTAS, które pozwala twórcy wstrzymać grę, przesunąć ją o jedną klatkę naraz, zapisać i wznowić pozycje, i przetestować różne wejścia przed zatrzymaniem tylko optymalnego wyniku, według TASVideos, strony poświęconej temu formatowi.

TASVideos opisuje jego cel jako pokazanie, jak znacznie dokładniejszy, nadludzki gracz mógłby wygrać daną grę, ponieważ kontrola klatka po klatce i przewijanie umożliwiają twórcom manipulowanie generowaniem liczb losowych i wykonywanie kombinacji wejść, które żaden człowiek nie mógłby wykonać na kontrolerze w czasie rzeczywistym. TAS i przejścia w czasie rzeczywistym, często skracane do RTA, są traktowane jako odrębne dyscypliny z własnymi tabelami wyników.

Od plików demo Doom do światowego hobby

Nagrane szybkie przechodzenia sięgają czasów Doom w 1993 roku, którego wbudowana funkcja nagrywania demo pozwalała graczom zapisywać i dzielić się przejściami, donosi Inverse. W 1994 roku programistka Christina Norman zbudowała wczesny internetowy hub dla tych nagrań, a Frank Stajano stworzył DOOM Honorific Titles, zestaw ustrukturyzowanych wyzwań, takich jak ukończenie poziomu bez otrzymania obrażeń. Uruchomiony w listopadzie tego roku COMPET-N od Widlake'a przekształcił pełne przejścia w zorganizowaną konkurencję.

Praktyka rozprzestrzeniła się na inne gry, takie jak Quake, po jego wydaniu w 1996 roku, a w kwietniu 1997 roku Nolan Pflug założył Speed Demos Archive, opisany przez Inverse jako będący światową najlepszą konkurencją szybkiego przechodzenia dla wielu systemów od tamtego czasu, z kategoriami obejmującymi setki gier. Przejścia wspierane narzędziem pojawiły się w następnych latach i dotarły do szerszej publiczności w 2003 roku, kiedy TAS Super Mario Bros. 3 od gracza znanego jako Morimoto rozpowszechnił się w Internecie i pomógł ustanowić TAS jako własną uznaną kategorię.

Maratony charytatywne uczyniły szybkie przechodzenie głównym nurtem

Największą publiczną prezentacją szybkiego przechodzenia jest Games Done Quick (GDQ), organizacja non-profit, która wyrosła ze społeczności Speed Demos Archive. Jej pierwsze wydarzenie, odbyte w stycznia 2010 roku podczas konwencji MAGFest 8 i pierwotnie zwane Classic Games Done Quick, napotkało problemy techniczne i przeniosło się do domu matki założyciela Mike'a Uyamy, gdzie nadal zebrało ponad 10 000 dolarów dla organizacji charytatywnej CARE, według Wikipedia.

GDQ teraz organizuje dwa flagowe tygodniowe maratony każdego roku — Awesome Games Done Quick (AGDQ) w stycznia dla Prevent Cancer Foundation i Summer Games Done Quick (SGDQ) w połowie roku dla Doctors Without Borders — plus wydarzenia dla niedoreprezentowanych grup w społeczności, takich jak Frame Fatales, Back to Black i Games Done Queer, według Wikipedia. Od stycznia 2026 roku maratony GDQ zebrały ponad 59,8 miliona dolarów poprzez ponad milion indywidualnych darowizn od 2010 roku.

Przejście Resident Evil 2 Remake na AGDQ 2026 w Pittsburghu było grane całkowicie na kontrolerze Guitar Hero, wyścig sztafetowy 70 osób przez Super Mario 64 i wyzwanie wolnej wędrówki w Mario Kart World, przed zamknięciem przejściem Pokémon Emerald, donosi Games Press.