Ruimtevaart · Nieuwsbericht
Astronomen identificeren eerste groene ster: witte dwerg WD J1330+6435
Gepubliceerd:

In het kort
Een team onder leiding van de Universiteit van Warwick stelt dat een witte dwerg genaamd WD J1330+6435, in het sterrenbeeld Draco, de eerste ster is die voor het menselijk oog echt groen zou lijken. De kleur komt van natrium, calcium en lithium die uit het eigen planetaire puin zijn getrokken en oranje licht in de dichte atmosfeer absorberen, volgens een studie gepubliceerd in RAS Techniques and Instruments.
Deze versie is een machinevertaling van het origineel (English). Lees het origineel
Astronomen onder leiding van Mark Hollands van de Universiteit van Warwick hebben identificeerd wat zij beschrijven als de eerste betrouwbaar gedocumenteerde groene ster: een witte dwerg geclassificeerd als WD J1330+6435, gelegen in het sterrenbeeld Draco. De bevinding werd gepubliceerd in het tijdschrift RAS Techniques and Instruments (RASTI) in een artikel met de titel "Any colour you like: the diverse chromaticities of white dwarfs."
Volgens de Engelstalige Wikipedia-ingang voor het object, die gegevens uit de studie aanhaalt, ligt WD J1330+6435 ongeveer 280 lichtjaar van de Aarde verwijderd, heeft een oppervlaktetemperatuur van ongeveer 4.310 kelvin (ongeveer 4.000 graden Celsius), een massa van ongeveer 0,74 zonnenmassa's, en een geschat leeftijd van ongeveer 9,1 miljard jaar. Het spectraaltype DZ duidt erop dat het een witte dwerg is waarvan de atmosfeer door metalen is vervuild.
Waarom deze witte dwerg groen lijkt
Witte dwergen zijn de dichte, uitgebrande kernen die achterblijven wanneer sterren als de Zon sterven. De meeste gedragen zich als vrijwel perfecte stralers, wat betekent dat hun kleur bijna volledig door de temperatuur wordt bepaald, waarom gewone sternen voor het oog alleen oranje, wit of blauw lijken. WD J1330+6435 is anders omdat natrium, calcium en lithium – elementen die volgens astronomen van de vernietigde overblijfselen van zijn eigen planetenstelsel naar het oppervlak zijn gesleept – zich in zijn atmosfeer hebben opgehoopt.
De sporen van natrium in de atmosfeer van deze witte dwerg absorberen het oranje deel van het spectrum en laten een spookachtige groene gloed achter.
Meerdere media hebben gemeld dat de atmosfeer van de witte dwerg dicht genoeg is dat natriumatomen voortdurend door omringend helium worden heen en weer gegooid, een kwantumeffect dat het bereik van licht dat natrium absorbeert, verbreed om geel, oranje en deel van het rode spectrum te omvatten. Wat voor het oog zichtbaar blijft, zeggen onderzoekers, is een chartreuse-groene gloed.
Niemand heeft het werkelijk groen zien gloeien
Geen telescoopokular heeft deze kleur direct getoond: WD J1330+6435 is te zwak en te ver weg om de kleur ervan met het oog te kunnen beoordelen. In plaats daarvan heeft het team van Hollands het spectrum van de ster gereconstrueerd – het patroon van licht gesplitst naar golflengte, zoals een prisma – en het door modellen van menselijk kleurzicht gehaald om te berekenen hoe de ster voor een waarnemaar in de buurt zou uitzien.
Het team paste dezelfde methode toe op ongeveer 150 nabijgelegen witte dwergen (151, volgens CNN Brasil en Courthouse News; 152, volgens Sci.News) op zoek naar sterren waarvan de atmosferische chemie hun kleur van de temperatuurbepalde norm afwijkt. Ongeveer vijf van hen, of ruwweg één op de 30, vertoonden werkelijk ongewone kleuren.
Niet de enige ongewone kleur gevonden
Dezelfde studie bracht andere uitschieters naar voren. WD J1011+2845, ongeveer 48 lichtjaar van de Aarde, verscheen als een diep zalmroze omdat koolstofmoleculen in zijn atmosfeer licht voorbij ongeveer 600 nanometer absorberen, wat de waargenomen kleur meer naar rood duwt dan het blauw-wit dat astronomen op basis van zijn temperatuur zouden verwachten. Sci.News rapporteerde ook over een witte dwerg, vermeld als WD J2356-2054, die levendig blauw leek ondanks een temperatuur van slechts ongeveer 4.000 kelvin – een temperatuur die normaal gesproken een roodachtige, geen blauwe ster zou opleveren.
| Witte dwerg | Waargenomen kleur | Afstand tot de Aarde | Gerapporteerde oorzaak |
|---|---|---|---|
| WD J1330+6435 | Chartreuse-groen | ~280 lichtjaar (Draco) | Natrium, calcium en lithium uit planetair puin absorberen oranje licht |
| WD J1011+2845 | Diep zalmroze | ~48 lichtjaar | Koolstofmoleculen absorberen licht voorbij ~600 nm |
| WD J2356-2054 | Levendig blauw | Niet gespecificeerd | Atmosferische samenstelling overstijgt verwachte op temperatuur gebaseerde kleur |
Kanttekeningen
Onderzoekers beschrijven de bevindingen voorzichtig. Agnès Kim van Penn State Scranton zei tegen CNN, commentaar gevend op de studie, dat het koppelen van het gemeten spectrum van een ster aan hoe het menselijk oog het zou waarnemen, fysica en biologie op een manier samenbrengt die zij overtuigend vindt. Adam Burgasser van de Universiteit van Californië, San Diego, vergeleek de chemische sporen in dergelijke atmosferen met bewijsstukken op een misdaadscène, die astronomen in staat stellen de geschiedenis van het planetenstelsel van een dode ster te reconstrueren.
Hollands heeft gezegd dat naarmate spectroscopische onderzoeken in de komende jaren ongeveer tienvoudig uitbreiden, het aantal bekende groene witte dwergen kan stijgen van een of twee naar ergens tussen 10 en 20, volgens CNN Brasil's rapport over de studie.
Vragen
- Wat is de naam van de eerste groene ster?
- Het is WD J1330+6435, een witte dwerg in het sterrenbeeld Draco, geïdentificeerd in een studie onder leiding van Mark Hollands van de Universiteit van Warwick.
- Waarom lijken sterren normaal niet groen?
- De meeste sterren stralen licht alleen uit volgens hun temperatuur, wat voor het menselijk oog alleen oranje, witte of blauwe tinten oplevert; groen vereist een specifieke combinatie van geabsorbeerde golflengten die gewone stellaire fysica zelden oplevert.
- Hoe wisten astronomen dat de ster groen zou lijken als niemand hem direct heeft gezien?
- Het team mat het spectrum van de ster en liet het door modellen van menselijk kleurzicht gaan om de waargenomen kleur te berekenen, aangezien de witte dwerg te zwak en te ver weg is om met het blote oog door een telescoop beoordeeld te worden.
- Wat veroorzaakt de groene kleur in WD J1330+6435?
- Natrium, calcium en lithium die van de resten van zijn planetenstelsel zijn opgehoopt, hebben zich in zijn dichte atmosfeer opgehoopt; het natrium absorbeert oranje, geel en deel van het rode spectrum, waardoor een groene gloed achterblijft, volgens Mark Hollands.
- Waar is de studie gepubliceerd?
- In RAS Techniques and Instruments (RASTI), in een artikel met de titel "Any colour you like: the diverse chromaticities of white dwarfs."
Hoe de wereld het vertelt
- PortugeesBraziliaanse media zoals CNN Brasil hebben de ontdekking geframed rond het contrast met alledaagse stellaire kleuren, waarbij het standpunt van het Warwick-team werd benadrukt dat normale sterren praktisch alleen oranje, wit of blauw zijn, en benadrukten zij voorspellingen dat spectroscopische onderzoeken binnenkort 10 tot 20 soortgelijke groene witte dwergen zouden kunnen onthullen.
Bronnen
- CNN Brasil — Astrônomos afirmam ter descoberto a primeira estrela verde
- Sky at Night Magazine — They've done it. Scientists have found a green star
- KESQ/CNN — Astronomers say they've discovered the first green star
- Sci.News — White Dwarfs Really are White, But Few are Green, Pink or Vivid Blue
- Courthouse News Service — Astronomers find unlikely colors glowing among stars
- Discover Magazine — White Dwarf Stars "Can Produce Colors Nobody Expected," Including What May Be the First Green Star
- Popular Science — Astronomers discover first green star and the reddest star ever recorded
- Wikipedia — WD J1330+6435
Dit stuk is gemaakt met kunstmatige intelligentie en vóór publicatie automatisch op bronnen gecontroleerd. Ziet u een fout, vraag dan om een correctie. Correctie of weerwoord aanvragen · Hoe we dit maken
Gerelateerd

RuimtevaartArtikel
Hoe satellieten werken: orbitale mechanica, hoofdtypen en alledaags gebruik
Satellieten blijven in een baan omdat hun voorwaartse snelheid en de zwaartekracht van de aarde zich uitbalanceren, waardoor ze in continue vrije val rond de planeet blijven in plaats van op de grond te vallen of in de ruimte weg te vliegen. Ingenieurs kiezen de hoogte, vorm en helling van de baan die past bij de taak van een satelliet, van lage banen die worden gebruikt voor beeldvorming tot de geostationaire gordel die wordt gebruikt voor weer en telecommunicatie. Sinds oktober 2026 tellen trackinggroepen ongeveer 17.000 actieve satellieten rond de aarde.
RuimtevaartArtikel
Hoe telescopen werken: optische, radio- en ruimteobservatoriums uitgelegd
Telescopen onthullen het verre universum door elektromagnetische straling te verzamelen – zichtbaar licht, radiogolven, infrarood, ultraviolet, röntgenstralen of gammastralen – en deze met spiegels, lenzen of antenneschotels te focussen. Welk ontwerp het beste werkt, hangt af van de golflengte: grondgestelde optische telescopen hebben adaptieve optica nodig om atmosferische vervaging te overwinnen, radiotelesopen verbinden schotels tot reuzen arrays, en röntgen- of infraroodwaarnemingsstations moeten boven de aardse atmosfeer in een baan draaien, die deze golflengten absorbeert.
RuimtevaartArtikel
Hoe maanfasen werken: De wetenschap achter de maancyclus
Maanfasen worden veroorzaakt door de veranderende hoek tussen de Zon, Aarde en Maan terwijl de Maan onze planeet omcirkelt, niet door de schaduw van de Aarde. Een volledige cyclus van een nieuwe maan naar de volgende — de synodische maand — duurt ongeveer 29,5 dagen, iets langer dan de werkelijke 27,3-daagse baan van de Maan rond de Aarde.

RuimtevaartGids
Hoe sterren en sterrenbeelden identificeren: Een beginnershandleiding voor sterrenobservatie
Beginners kunnen sterren en sterrenbeelden zonder telescoop leren identificeren. NASA's Night Sky Network en The Planetary Society zeggen dat het blote oog volstaat om te beginnen: leer eerst een aantal heldere ankersterebeelden, gebruik dan hun sterren als aanwijzers om anderen te vinden. Herfst en winter bevorderen de hobby omdat de nachten langer zijn en, zoals National Geographic opmerkt, de lucht vaak duidelijkere hemelomstandigheden biedt.