سیارک 700 متری که در درخشش خورشید پنهان بود، دارای یکی از سریعترین مدارهای شناختهشده
انتشار:
بهطور خلاصه
ستاره‌شناسان سیارک 2025 SC79 را تشخیص داده‌اند، جسمی سنگی که تقریباً 700 متر عرض دارد و تنها در 128 روز به دور خورشید می‌چرخد - یکی از سریعترین مدارهای ثبت‌شده برای چنین جسمی است. این سیارک در 27 سپتامبر 2025 توسط اسکات اس. شپارد، ستارهشناس بنیاد کارنگی برای علم، در منطقه‌ای از آسمان کاملاً نزدیک خورشید پنهان است، جایی که نور خورشید کشف را بسیار دشوار میکند.
این نسخه ترجمهٔ ماشینی متن اصلی (English) است. خواندن متن اصلی
ستاره‌شناسان سیارکی با عرض تقریبی 700 متر با یکی از سریعترین مدارهای شناختهشده در منظومه‌ی خورشیدی تأیید کرده‌اند، پس از یافتن آن در منطقه‌ای از آسمان بسیار نزدیک خورشید که بیشتر تلسکوپ‌ها قادر به جستجو در آن نیستند. این جسم، با نام 2025 SC79، تنها در 128 روز یک دور کامل به دور خورشید را انجام میدهد، براساس بنیاد کارنگی برای علم، موسسه تحقیقاتی آمریکایی که ستارهشناس آن این کشف را انجام داده است.
چه کسی آن را کشف کرد و چگونه
اسکات اس. شپارد، ستارهشناس بنیاد کارنگی برای علم، سیارک 2025 SC79 را در 27 سپتامبر 2025 کشف کرد، با استفاده از دوربین Dark Energy Camera نصب‌شده بر روی تلسکوپ 4 متری ویکتور ام. بلانکو متعلق به موسسه‌ی ملی علوم آمریکا در رصدخانه بین‌المللی سرو تولولو در شیلی. مشاهدات پیگیری برای تأیید مدار با تلسکوپ جمینی موسسه‌ی ملی علوم و تلسکوپ‌های مجلان بنیاد کارنگی برای علم انجام شد، طبق اعلام موسسه.
براساس بنیاد کارنگی برای علم، این جستجو بهطور خاص به منطقه‌ی 'منطقه‌ی شفق' نزدیک خورشید هدف دارد، جایی که نور خورشید نور تنو منعکسشدهی سیارکهای کوچک را خاموش میکند. اجسام در آنجا تنها می‌توانند در مدت کوتاهی در طول شروق یا غروب خورشید مشاهده شوند، که باعث می‌شود یافتن آن‌ها نسبت به سیارکهای مرئی در شب بسیار دشوارتر باشد.
چرا مدار آن برجسته است
براساس مدخل ویکیپدیا برای این جسم، 2025 SC79 متعلق به گروه سیارکهای آتیرا است، که مدارهای آن‌ها کاملاً درون مدار زمین به دور خورشید قرار دارند. دورهی مداری 128 روزه‌ی آن باعث می‌شود که سومین کوتاهترین دورهی مداری شناختهشده برای هر سیارکی باشد، بعد از 2021 PH27 و 2025 GN1، که هر دو در 113 روز می‌چرخند، براساس ویکیپدیا، با ارجاع به داده‌های مداری سیارکهای کوچک.
مجلهی Universe Magazine، یک رسانه‌ی خبری اختر‌شناسی، گزارش کرد که مدار 2025 SC79 تقریباً کاملاً درون مدار ناهید قرار دارد، با فاصله‌ی حضیض حدود 0.45 واحد نجومی (تقریباً 67.3 میلیون کیلومتر). این باعث می‌شود که تنها دومین سیارک شناخته‌شده‌ی با مدار محدود درون ناهید باشد، پس از 594913 'Ayló'chaxnim، که در سال 2020 کشف شد، براساس مجلهی Universe Magazine.
سیارک همچنین مدار تیر را طی دورهی خود به دور خورشید قطع میکند، طبق توضیح بنیاد کارنگی برای علم.
آنچه درباره‌ی ریسک شناختهشده و نشناخته است
اعلام بنیاد کارنگی برای علم این کشف را بخشی از تلاش گسترده‌تری، با حمایت ناسا، برای یافتن سیارکهای بزرگ پنهانشده در درخشش خورشید قبل از آن‌که بتوانند خطری برای زمین ایجاد کنند، ارائه میدهد. شپارد در یک نقل‌قول توسط بنیاد کارنگی برای علم گفت که «خطرناک‌ترین سیارکها سخت‌ترین برای تشخیص هستند»، اشاره به اجسام شفق بهطور کلی نه تهدید تأییدشدهای از این سیارک خاص.
مجلهی Universe Magazine گزارش کرد که مسیر 2025 SC79 میتواند، در اصل، با ناهید تقاطع پیدا کند و اثر YORP - تغییری آهسته در چرخش ناشی از نور و تابش گرمایی - میتواند در نهایت سیارک را متفرق کند، اگرچه این فرآیند کمتر از یک میلیون سال طول خواهد کشید. هیچ منبعی که برای این مقاله بررسی شد، احتمالیت برخورد تأییدشدهای با زمین برای 2025 SC79 گزارش نمیکند؛ هیچ‌کدام آن را در رتبه‌بندی ریسک اجسام نزدیک‌زمین فعلی فهرست نمیکند.
سیارک اکنون از پشت خورشید از دیدگاه زمین حرکت کرده است و برای چند ماه دیگر توسط تلسکوپ‌ها قابل مشاهده نخواهد بود، براساس بنیاد کارنگی برای علم، به‌معنی اینکه ستاره‌شناسان باید پیش از اینکه بتوانند مدار آن را بیشتر اصلاح کنند، انتظار بکشند.
پیش‌زمینه: شکار سیارکها در درخشش خورشید
جستجویی که 2025 SC79 را یافت، برای ربودن چنان‌گفته‌ی نامزدهای 'کشندگان سیاره' که نزدیک خورشید می‌چرخند و بنابراین تنها بهطور کوتاه در شفق مرئی هستند، طراحی‌شده است، براساس بنیاد کارنگی برای علم. زیرا بررسی‌های شب‌آسمان متعارفی به‌ندرت تلسکوپ‌ها را نزدیک خورشید هدف می‌کنند، این بخش از آسمان تاریخی‌چنین بدون‌جستجو مانده است، احتمال آن را باز گذاشته‌است که اجسام مشابه بدون‌کشف باقی بمانند.
پرسش‌ها
سیارک 2025 SC79 چقدر بزرگ است؟
براساس بنیاد کارنگی برای علم و مدخل ویکیپدیا، قطر آن تقریباً 700 متر (حدود 2,300 پا) است.
آیا سیارک 2025 SC79 برای زمین خطرناک است؟
هیچ منبعی که بررسی شد، خطر برخورد تأییدشدهای به زمین گزارش نمیکند. بنیاد کارنگی برای علم برنامهی جستجوی گستردهتر را بهعنوان مقصود برای یافتن سیارکهای احتمالاً خطرناک پنهانشده نزدیک خورشید توصیف میکند، اما احتمالیت برخوردی مشخصی برای این جسم منتشر نشده است.
سیارک را چه کسی کشف کرد و چه زمانی؟
اسکات اس. شپارد، ستارهشناس بنیاد کارنگی برای علم، آن را در 27 سپتامبر 2025 با استفاده از دوربین Dark Energy Camera بر روی تلسکوپ بلانکو 4 متری در شیلی کشف کرد، براساس اعلام بنیاد کارنگی برای علم.
چرا آن را یکی از 'سریعترین' سیارکها مینامند؟
این جسم یک دورهی کامل به دور خورشید را در تنها 128 روز انجام میدهد - سومین کوتاهترین دورهی مداری شناختهشده میان سیارکها تا سال 2025، براساس ویکیپدیا، بعد از 2021 PH27 و 2025 GN1 (113 روز برای هر کدام).
چرا یافتن این سیارک بهقدر دشوار بود؟
مدار آن آن را نزدیک خورشید، درون مدار ناهید نگاه میدارد، بنابراین تنها میتواند بهطور کوتاهی طی شفق مشاهده شود، زمانیکه نور خورشید نور تنو منعکسشدهی آن را خاموش میکند، براساس بنیاد کارنگی برای علم و مجلهی Universe Magazine.
جهان چگونه روایتش میکند
فارسیرسانه‌های فرانسوی مثل Science & Vie و سایت‌های مرتبط فرانسوی‌زبان، کشف را در اطراف سیارک 'پنهانشده توسط خورشید' قرار دادند و شکاف در پوشش بررسی آسمانی فعلی نزدیک خورشید را برجسته کردند، با تأکید بر چالش کشف نسبت به هر هشدار برخوردی مشخصی.
ماهواره‌ها در مدار ماند، زیرا سرعت جلو‌رونده و گرانش زمین متوازن هستند، آن‌ها را در سقوط آزاد پیوسته به دور سیاره نگاه میدارد، نه اینکه به زمین بیفتند یا به فضا پرواز کنند. مهندسان ارتفاع، شکل و شیب مدار را انتخاب می‌کنند تا با کار ماهواره مطابقت داشته باشد، از مدارهای پایین برای تصویربرداری تا کمربند ثابت برای هواشناسی و ارتباطات. تا اکتبر 2026، گروه‌های پیگیری تقریباً 17000 ماهواره فعال را به شمار می‌آورند.
تلسکوپ ها جهان دور را با جمع آوری تابش الکترومغناطیسی ـ نور مرئی، امواج رادیویی، مادون قرمز، فرابنفش، اشعه ایکس یا اشعه گاما ـ و تمرکز آن با استفاده از آینه ها، عدسات یا بشقاب های آنتن آشکار می کنند. انتخاب بهترین طراحی به طول موج بستگی دارد: تلسکوپ های نوری زمینی نیاز به اپتیک تطبیقی برای غلبه بر تاری جو دارند، تلسکوپ های رادیویی بشقاب ها را در آرایه های غول پیکر پیوند می دهند، و رصدخانه های اشعه ایکس یا مادون قرمز باید بالای جو زمین مدار کنند که این طول موج ها را جذب می کند.
فازهای ماه ناشی از تغییر زاویه بین خورشید، زمین و ماه هستند که ماه به دور سیاره ما می‌چرخد، نه به خاطر سایه زمین. یک دور کامل از یک ماه نو به ماه دیگر — ماه اقترانی — حدود 29.5 روز طول می‌کشد، کمی بیشتر از مدار واقعی ماه که 27.3 روز به دور زمین است.
مبتدیان می‌توانند بدون تلسکوپ ستارگان و صورتهای فلکی را شناسایی کنند. شبکه شب آسمان ناسا و انجمن سیاره‌ای می‌گویند که چشم غیرمسلح برای شروع کافی است: چند صورتِ فلکی‌ای روشن و پایدار را یاد بگیرید، سپس از ستارگانِ آن‌ها به عنوان نشانگرها برای یافتنِ سایر صورتها استفاده کنید. پاییز و زمستان برای این سرگرمی مناسب‌تر هستند زیرا شب‌ها طولانی‌تر است و، همان‌طور که ناشیونال جئوگرافیک اشاره میکند، هوا اغلب شرایط آسمانی شفاف‌تری را ارائه میدهد.
