Jak działa projektowanie narracji: sztuka interaktywnego opowiadania historii
Opublikowano:
W skrócie
Projektowanie narracji to dyscyplina tworzenia gier wideo, która kształtuje to, jak gracze doświadczają historii poprzez wybory, systemy i środowiska — nie tylko poprzez zaplanowane dialogi. Różni się od tradycyjnego pisania tym, że musi uwzględniać sprawczość gracza, rozgałęzioną strukturę i koszty produkcji. Ten materiał wyjaśnia główne techniki i struktury stosowane przez deweloperów, w oparciu o źródła z branży.
Ta wersja jest tłumaczeniem maszynowym oryginału (English). Przeczytaj oryginał
Co naprawdę oznacza projektowanie narracji
Projektowanie narracji to konkretna rola w tworzeniu gier wideo skoncentrowana na tym, jak gracze doświadczają historii poprzez interakcję z grą, zgodnie z wpisem na angielskiej Wikipedii o tej roli. Wpis ten kreśli linię między dwiema powiązanymi zawodami: scenarzysta skupia się na postaciach w grze, podczas gdy projektant narracji skupia się na doświadczeniu gracza historii, która rozciąga się podczas rozgrywki.
Fran Warner, projektant narracji w Mighty Kingdom, powiedział wydaniu Aftermath, że projektowanie narracji najlepiej rozumieć jako podzbiór projektowania gier, które idealnie powinno być budowane równolegle z resztą projektowania gry, od wczesnej koncepcji do wydania. Warner powiedział, że jedno powszechne błędne przekonanie o tej pracy to to, że projektantów narracji postrzega się tylko jako autorów dialogów, tekstu wypełniającego i tekstu interfejsu, podczas gdy w praktyce rola obejmuje również budowanie świata, opowiadanie historii poprzez środowisko, tworzenie postaci, projektowanie poziomów, a nawet marketing.
Tworzenie szkiców i pisanie scenariuszy kinowych, a następnie budowanie samych kinematyk w silniku studyjnym
Koordynacja z zespołami dźwięku, muzyki, storyboardu i lokalizacji, aby historia czytała się spójnie na różnych językach i nośnikach
Katalogowanie dostępnych «przestrzeni historii» w grze — kinematyki, dialogi, środowiska, tekst przedmiotów — przed podjęciem decyzji o umieszczeniu zawartości narracyjnej
Utrzymywanie przewodników stylu i zatwierdzanie zawartości narracyjnej w całym projekcie
Zarządzanie innymi projektantami narracji w większych zespołach
Wpis na Wikipedii o tej roli cytuje Jay'a Poseyę, opisanego jako ekspert projektant narracji w Red Storm Entertainment, który powiedział, że rozmawiał z weteranami operacji specjalnych podczas pracy nad Ghost Recon: Future Soldier, aby uchwycić autentyczne ludzkie elementy w historii.
Cztery sposoby strukturyzacji gry do opowiadania historii
Zgodnie z analizą opublikowaną na stronie Game Developer, wczesne gry wideo opierały się na tym, co zostało nazwane «wbudowaną narracją» — wcześniej wygenerowaną zawartością historii, która istnieje zanim gracz kiedykolwiek weźmie kontroler, używaną głównie do nadania kontekstu rozgrywce, a nie do jej napędzania. Ta sama analiza opisuje przeciwny koniec spektrum jako «narację emergentną» — historię, która wynika z własnej interakcji gracza z systemami gry, a nie z czegoś, co scenarzyści napisali wcześniej.
Typowe struktury narracyjne w grach wideo
Struktura
Jak to działa
Cytowany przykład
Wbudowana narracja
Wstępnie napisana historia jest odblokowana w ustalonym porządku; działania gracza nie zmieniają fabuły
Donkey Kong, Crash Bandicoot
Sznur pereł
Liniowa główna linia fabułarna jest połączona otwartymi obszarami, które gracze mogą swobodnie eksplorować między ustalonymi punktami fabularnymi
Ogólny wzorzec projektowania świata otwartego
Rozgałęzienie / diament
Wybory gracza powodują rozgałęzienie się historii, która następnie zbiegają się w ustalonych punktach przed ponownym rozgałęzieniem
Life is Strange
Narracja emergentna
Historia wynika z własnej interakcji gracza z systemami gry, a nie z zaplanowanych zdarzeń
Ogólny wzorzec projektowania systemowego
Opowiadanie historii poprzez środowisko: pozwolenie graczom czytać historię samodzielnie
Analiza Game Developer wskazuje na Bloodborne od From Software jako przykład opowiadania historii poprzez środowisko, gdzie gra przekazuje złożoną historię głównie poprzez eksplorację, a nie poprzez kinematyki: opisy przedmiotów, umieszczenie obiektów w świecie i opcjonalne interakcje z NPC pozwalają graczom odtworzyć tradycję na własną rękę. Ten sam materiał zauważa badania pokazujące, że gracze bardziej utożsamiają się z postacią, którą aktywnie kontrolują, niż z tą, którą tylko obserwują, cytując The Last of Us jako przykład tej interaktywnej więzi.
Rozgałęziony wybór i dlaczego kosztuje więcej produkcji
Sesja zakatalogowana w GDC Vault, zatytułowana «Finding the Right Branching Narrative Structure For Your RPG», porównuje trzy typowe podejścia rozgałęzienia zarówno z punktu widzenia opowiadania, jak i produkcji. Opis sesji ujmuje główne napięcie, przed którym stają projektanci narracji: większość graczy nigdy nie kończy gry, nie mówiąc o jej ponownym przegraniu, jednak dla RPG-ów wybór i konsekwencje są powszechnie uważane za niezbędne dla gatunku.
Statystyka mówi nam, że większość naszych graczy nie kończy naszych gier, nie mówiąc już o ich ponownym przegraniu. W przypadku RPG-ów jednak wybór, konsekwencje i powtarzalność są uważane za kluczowe aspekty gatunku.
— Opis sesji, GDC Vault
Ten sam wpis GDC Vault twierdzi, że struktura «powtarzającego się diamentu» lub równoległych ścieżek — gdzie rozgałęziony wybór zbiegają się w ustalonych punktach fabularnych przed ponownym rozdzieleniem — zwykle dostarcza zadowalające poczucie sprawczości gracza bez kosztów produkcji narracji, która stale się mnoży za każdym razem, gdy dodawany jest nowy wybór.
Wspólna sztuka, nie samotna
We wszystkich przeglądanych źródłach projektowanie narracji jawi się jako zawód, który znajduje się między pisaniem a projektowaniem systemów: wymaga wymyślania postaci i dialogów, ale także decydowania, gdzie w systemach i przestrzeniach gry rozgrywa się historia, i współpracy z zespołami dźwięku, poziomu i lokalizacji, aby utrzymać spójność. Komentarz Warnera do Aftermath — że największym błędnym przekonaniem o zawodzie jest sprowadzenie go do pisania dialogów — wyjaśnia, dlaczego studia coraz częściej oddzielają projektowanie narracji od tradycyjnego pisania scenariuszy, gdy gry stają się większe i bardziej systemowe.
Pytania
Jaka jest różnica między projektantem narracji a scenarzystą gry?
Zgodnie z wpisem na Wikipedii o tej roli, scenarzysta skupia się na postaciach w grze, podczas gdy projektant narracji skupia się na doświadczeniu gracza historii. Projektant narracji Fran Warner powiedział Aftermath, że rola ta obejmuje również budowanie świata, opowiadanie historii poprzez środowisko, tworzenie postaci i projektowanie poziomów, a nie tylko dialogi.
Co to jest opowiadanie historii poprzez środowisko w grach wideo?
To technika przekazywania przedhistorii gry poprzez sam świat gry — opisy przedmiotów, umieszczenie obiektów i opcjonalne interakcje z postaciami — zamiast poprzez kinematyki. Game Developer cytuje Bloodborne od From Software jako przykład tego podejścia.
Dlaczego rozgałęzione narracje są drogie w produkcji?
Sesja GDC Vault o strukturach narracyjnych RPG zauważa, że w pełni rozgałęzione historie mnożą ilość zawartości, którą studio musi napisać, sdubbingować i przetestować za każdym razem, gdy dodawany jest nowy wybór. Sugeruje strukturę «powtarzającego się diamentu», gdzie gałęzie zbiegają się w ustalonych punktach fabularnych, jako sposób na zachowanie poczucia wyboru gracza bez tych kosztów wykładniczych.
Co to jest narracja emergentna?
Game Developer opisuje narację emergentną jako historię, która wynika z własnej interakcji gracza z systemami gry, a nie z zawartości napisanej i umieszczonej wcześniej przez deweloperów.
Co dokładnie robi projektant narracji dzień po dniu?
Na podstawie wywiadu Aftermath z Fran Warner i wpisu na Wikipedii o tej roli, zadania obejmują tworzenie szkiców i pisanie scenariuszy kinowych, budowanie kinematyk, katalogowanie dostępnych przestrzeni historii, takich jak dialogi i środowiska, oraz koordynację z zespołami dźwięku, lokalizacji i projektowania poziomów, aby historia była spójna.
Ten tekst przygotowała sztuczna inteligencja, a przed publikacją przeszedł automatyczną kontrolę źródeł. Jeśli widzisz błąd, poproś o sprostowanie. Poproś o sprostowanie lub odpowiedź · Jak to robimy
Profesjonalne kariery w esporcie sięgają znacznie poza graczy: trenerzy, analitycy, menedżerowie i personel produkcji zajmują płatne stanowiska w strukturach zespołów. Wejście zazwyczaj odbywa się poprzez drabinki rankingowe, ligi amatorskie, zespoły akademickie lub otwarte kwalifikacje, podczas gdy wynagrodzenie, umowy i ochrona pracowników znacznie różnią się w zależności od gry, ligi i regionu.
Wybierz grę planszową, dopasowując trzy czynniki w kolejności: liczbę graczy, którą twoja grupa najczęściej rzeczywiście wykorzystuje, poziom złożoności («waga») na poziomie lub poniżej tego, co graczom już się podobało, oraz styl — kooperacyjny, konkurencyjny lub imprezowy — który pasuje do tego, jak grupa lubi się angażować. Błąd w którymkolwiek z tych czynników to najczęstszy powód, dla którego nowa gra kończy się niegraną na półce.
Szacunek krążący przed premierą Grand Theft Auto VI 19 listopada 2026 roku twierdzi, że pracodawcy w USA mogą stracić 1 miliard dolarów produktywności, ponieważ około 1,5 miliona pracowników nie pojawi się do pracy. Liczba przypisywana hiszpańskiemu ekonomiście José Garcíe Montalvo została opublikowana przez wiele mediów, ale nie jest oficjalnym badaniem ekonomicznym, a niektóre media twierdzą, że jej własne obliczenia się nie zgadzają.
Gatunek gry wideo klasyfikuje grę na podstawie sposobu gry — jej głównych mechanik i celów — a nie na podstawie jej otoczenia czy fabułu. Szeroko używane główne kategorie to akcja, przygoda, gra RPG, strategia, symulacja, sport i puzzle, a większość nowoczesnych tytułów łączy kilka z nich. Globalne dane sondaży pokazują, że gry akcji i puzzle to dwa ulubione gatunki prawie w każdym zmierzonym kraju.
